در اين صورت معلّم شنا ضامن او نبوه اگرچه در تعليم تفريط نيز كرده باشد چه آنكه بالغ رشيد اختيارش با خود بوده و يد معلّم بر او مستولى نيست . قوله : معلّم السّباحة : كلمه [ سباحه ] يعنى شنا . قوله : لو جنى عليه بها : ضمير فاعلى در [ جنى ] به معلّم و در [ عليه ] به صغير و در [ بها ] به سباحة راجعست . قوله : فى ما له : ضمير در [ ما له ] به معلّم راجعست . قوله : لانّه شبيه عمد : ضمير در [ لانّه ] بوقوع جنايت بر صبىّ راجع است . قوله : سواء فرّط ام لا : ضمير فاعلى در [ فرّط ] بمعلّم برميگردد قوله : على ما يقتضيه اطلاق العبارة : ضمير منصوبى در [ يقتضيه ] به [ تساوى تفريط با عدم تفريط ] راجعست . قوله : و يؤيّده ما روى من ضمان الصّانع الخ : ضمير منصوبى در [ يؤيّده ] به مقتضا اطلاق عبارت راجعست . و امّا روايت مشار اليها : اخبارى متعدّد در اين باب وارد شده كه جملگى واحد همين مضمون مىباشند از جمله حديث ذيل است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 13 ) ص ( 273 ) به اين شرح نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از اسماعيل بن مرّار ، از يونس قال : سئلت الرّضا عليه السلام عن القصّار و الصّانع أيضمنون ؟ قال : لا يصلح الّا ان يضمنوا .